Milošević: Tivat je dinamična opština u smislu gradnje

Glavni gradski arhitekta za opštinu Tivat, Igor Milošević iz Bara sa kojim Opština tivat ima potpisan Sporazum o pružanju usluga i davanju saglasnosti na idejna rješenja objekata planiranih na području opštine Tivat, izdao je do sada oko tridesetak rješenja.

To možda izgleda malo, ali to je proces koji traje jer se mora posvetiti svakom predmetu, kazao je Milošević i istakao da se ovih dana organizujemo da postavimo sva idejna rješenja na opštinski sajt.

Nakon preuzimanja posla u Tivtu, Milošević kaže da je zatekao dosta neriješih predmeta jer je Tivat dinamična opština u smislu izražene gradnje. Ekspanzija je poželjna gledano sa ekonomske strane, ali kod objekata koji se grade uvijek treba obratiti pažnju na njihov estetski domen.

„Zatekao sam dosta zaostalih predmeta i jednu dinamičnu opštinu u smislu gradnje. Možda ne kroz megalomanske objekte, ali se gradi u svakom dijelu opštine. Poređenja radi, Tivat je opština površine 46 km2, a Bar ima 506, što znači da je teritorijalno Tivat mnogo manja opština, a po broju stanovnika Tivat je otprilke četvrtina barske opštine, a mnogo se više sad gradi u Tivtu nego u Baru“,  istakao je Milošević.

On navodi da glavne arhitekte nisu inspekcijski organ, (nemaju uvid u situaciju na terenu) ali konstatuje da svi predmeti koje pregleda, moraju da, kad je Tivat u pitanju, sve propisane uslove iz planske dokumetacije, navodi Milošević odgovarajući na pitanje „da li se u Tivtu i u kojoj mjeri poštuju detaljni urbanistički planovi“?.

Da li je u Tivtu došlo do budvanizacije, Milošević nije mogao odgovoriti. On je naglasio da sve što do njega dolazi u vidu idejnog rješenja, po prirodi stvari mora biti legalno. To znači da se poštuju urbanističko tehnički uslovi, odnosno, planska dokumentacija i prosto moja funkcija nalaže da ja moram da ispratim sve parametre i estetiku jednog objekta koji dođe do mene“, objasnio je glavni gradski arhitekta.

Kakvo je stanje sa objektima i da li se oni uklapaju u postojeće okruženje, Milošević kaže da rijekto gdje postoji prostor koji je neopterećen već postojećim objektima.

„Sobzirom na zatečeno stanje u nekom okruženju postavlja se pitanje da li uopšte ima smisla uklapati planirane objekte u postijeće okruženje, jer nekad imamo takvo okruženje da se ne isplati uklapati. U velikom broju slučajeva imamo takvu situaciju, gdje bih preporučio da se vremenom zatečeni objekti kroz rekonstrukciju prilagode nekim primjerenijim novim objektima, umjesto uklapanja planiranih objekata u neadekvatno okruženje.

Objašnjavajući funkciju glavnog gradskog arhitekte, Milošević je mišljenja da je zakasnila bar 50 godina. To iz razloga što su građevisnke dozvole izdavali opštinski službenici, uglavnom arhitkte koje su brinule samo o parametrima, a veoma malo o estetioci objekta i uklapanja u postojeće okruženje. Bitno je bilo poštovanje urbanističko tehničkih uslova, u smislu urbanističkih parametara.

Uloga glavnog gradskog arhitekte je da projektante vrati na pravi kolosjek, se vrate projektovanju, a ne samo da ispunjavaju želje investitora i na taj način se transformišu u tehničkog crtača.

„Uvriježeno je mišljenje ’veži konja gdje ti gazda kaže’, a što po mom ubjeđenju ne bi trebalo da bude tako. Znači svaki projektant, svaki arhitekta mora da ima postavljenu ljestvicu, možda ne mnogo visoku, ali opet mora da postoji neki nivo ispod koje ne smije da se spusti“, naglašava Milošević.

On je pozvao arhitekte da se pozovu na funkciju glavnog gradskog arhitekte u tim situijama i da nagovjeste investitoru da neke od njegovih želja prosto ne mogu da prođu barijeru glavnog arhitekte. Ubjeđen je da će to, ako istraje funkcija glavnog gradskog arhitekte, opravdati svoju ulogu.

Milošević navodi da bi sve njegove kolege na toj funkciji trebale da dijele to mišljenje jer se jedino na taj način može doći do glavnog cilja, a to je da se arhitekte vrate projektovanju, a investitori investiranju. Želje investitora se moraju ispoštovati, ali zato postoje određene granice. Promjena se neće desiti preko noći ali kroz određeni period doći će se do cilja.

Različitost je poželjna, u smislu originalnosti, ali ipak mora se paziti da objekti ne iskoče iz ukupnog konteksta jednog urbanog sklopa. Međutim, kad je u pitanju obalni pojas Crne Gore, gradnja je mnogo više izražena nego na sjeveru, navodi Milošević koji je mišljenja da je najvredniji resurs Crne Gore, obala, jeftino potrošen i da je kroz plansku dokumentaciju, „pušten niz vodu“. S tim da i to ima svoje ekonomsko opravdanje.

„Pojas uz more je čuvan gotovo 50 godina, a onda je odjednom ’pušten niz vodu’, doduše kroz plansku dokumentaciju, ali mislim da smo morali više da obratimo pažnju o tome šta se gradi na jednom takvom potezu jer smatram da je crnogorska obala, ako ne najljepša, a ono jedna od najljepših obala. Opet s druge strane moramo da poštujemo plansku dokumentaciju, ali i za to u planerima možemo da tražimo krivca, zašto nisu ostavili dovoljno slobodnih površina“, objasnio je Milošević.

Što se legalizacije tiče, Milošević je rekao da se promjenila izmjenama i dopunama Zakona o uređenju prostora i izgradnji objekata koji je nedavno stupio na snagu i ta uloga može da se prepusti revidentima. Mišljenja je da bi što više trebalo da se prepusti revidentima zato što je glavni gradski arhitekta usamljen sa ove strane, a revidenata ima jako puno i među njima kriteriji nisu baš isti, odnosno, lakše će se realizovati legalizacija, jer tako postoji izbor pred vlasnicima nelegalnih objekata.

„Glavni gradski arhitekta jako nisko treba da spusti svoju ljstvicu u smislu  kriterijuma da bi prihvatio većinu nelegalnih objekat, odnosno da bi dao saglasnost na njih. Iako nije bilo mnogo zahtjeva imam prilično negativno iskustvo tako da bi ja lično volio da se to prepusti revidentima“, zaključio je glavni gradski arhitekta.